مــاه ولــاء | MaheVelaa آبی تر از آسمان بود و پاک تر از باران .دستش را به آسمان می برد و ستاره ها را در سفره خالی ما می نشاند . بهار را به تساوی تقسیم می کرد و سهم خود را به آنکه محتاج تر بود می بخشید.کبوتر از دست او دانه می چید و ماه از روی او روشنی می گرفت . نخل تنهایی اش را می شناخت . چاه زمزه اش را می شنید و غدیر آن آبگیر زخمی حیران بردباری اش بود .غم و غریبی و غربت ، اشک و آه او را همدم می شدند و از کوفه تا کربلا عشق بود که می کاشتند . نماز به تلاوت او می بالید و او به تلاوت نماز . اخمهایش را باز می کرد و آدم شعر بهشت را می سرود . او ساده بود به رنگ صبح و مرد بود به رنگ خدا. آری او علی ، ماه ولاء بود . tag:http://mahevelaa.mihanblog.com 2012-05-22T10:33:35+01:00 mihanblog.com چه زود رفتی! 2012-04-12T14:40:11+01:00 2012-04-12T14:40:11+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/55 عبرات سنگ‏ریزه ‏ها سیاه،آسمان کبود،دست‏های مهربان کبود،در سیاه، سوخته، مثل سینه زمینیان، آسمان.پهلوی زمان شکسته است.حق دارد آسمان اگر زانو بزند این همه غم را.سکوت، غم بزرگی است که گلوی پرنده‏ ها را می‏ فشارد.بعد از تو، حق دارند اگر نخوانند. بعد از تو، رد پاها به کدام سو می‏روند؛ وقتی مدفنت، مشام هیچ نسیمی را معطر نمی‏کند؟ مبادا که بیراهه‏ ها، نشان تو را دوباره بخواهند از همه صراط ‏های مستقیم، پنهان کنند! کاش نشانه ای به قاصدک‏ها می‏دادی! کاش...! سنگ‏ریزه ‏ها سیاه،

آسمان کبود،

دست‏های مهربان کبود،

در سیاه، سوخته، مثل سینه زمینیان، آسمان.

پهلوی زمان شکسته است.

حق دارد آسمان اگر زانو بزند این همه غم را.

سکوت، غم بزرگی است که گلوی پرنده‏ ها را می‏ فشارد.

بعد از تو، حق دارند اگر نخوانند. بعد از تو، رد پاها به کدام سو می‏روند؛ وقتی مدفنت، مشام هیچ نسیمی را معطر نمی‏کند؟ مبادا که بیراهه‏ ها، نشان تو را دوباره بخواهند از همه صراط ‏های مستقیم، پنهان کنند!

کاش نشانه ای به قاصدک‏ها می‏دادی! کاش...! ]]> عدالت مجسّم 2012-03-06T14:42:15+01:00 2012-03-06T14:42:15+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/54 عبرات با من بگو، از فضایِ مه آلود ذهن من تا هوای بارانیِ چشم‏های تو چقدر فاصله است؟تو فریاد و سکوت را در هم آمیختی تا کلام را به معراج رسانی.زمین تنها یک بار عدالتِ مجسّم را به چشم خویش دید و آن تو بودی.نامت را که بر زبان می‏رانم، زبانم شکوفه پوش می ‏شود.تو را که می‏نویسم، عشق از سَر انگشتانم جوانه می‏زند.نام تو نیلوفرانه می‏پیچد در فضایِ ذهنم.می‏خواهم تا تو بال بگیرم.می‏خواهم از تو سرشار شوم.ردِّ نسیم را که می‏گیرم، به عطر ردای تو می‏رسم.هر جا که نام تو را می‏برم، بوی بهار، می‏پیچد در ذهن خاک خورده ت با من بگو، از فضایِ مه آلود ذهن من تا هوای بارانیِ چشم‏های تو چقدر فاصله است؟

تو فریاد و سکوت را در هم آمیختی تا کلام را به معراج رسانی.

زمین تنها یک بار عدالتِ مجسّم را به چشم خویش دید و آن تو بودی.

نامت را که بر زبان می‏رانم، زبانم شکوفه پوش می ‏شود.

تو را که می‏نویسم، عشق از سَر انگشتانم جوانه می‏زند.

نام تو نیلوفرانه می‏پیچد در فضایِ ذهنم.

می‏خواهم تا تو بال بگیرم.

می‏خواهم از تو سرشار شوم.

ردِّ نسیم را که می‏گیرم، به عطر ردای تو می‏رسم.

هر جا که نام تو را می‏برم، بوی بهار، می‏پیچد در ذهن خاک خورده تاریخ.

صدایِ عدالت تو، تا همیشه، فریادی خواهد بود در گوشِ رذالت‏های خاک.

مولا!

می‏شود به تو برسم و خویشتن را در پناه لبخندت زنده کنم؟
]]> چشمه لایزال 2012-02-08T11:43:45+01:00 2012-02-08T11:43:45+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/53 عبرات در پیچ و تاب رنگارنگ تاریخ، تو را جستجو می‏کنم.در لحظه لحظه زمان به دنبال تو می‏ گردم.خود را به پهنه وسیع کلامت می‏ سپارم.هنوز صدایِ پای تو را می‏ شنوم؛ وقتی تن خاکی کوچه‏ ها را به قدوم مبارکت زینت می‏ دادی.وقتی گرده خسته‏ ات را پذیرای سنگینی کوله‏ های نان و خرما می‏ کردی.وقتی با دستان خیبرگشای خویش، لقمه در دهان کودکان عرب می‏ گذاشتی.وقتی تن خویش را به حفر چاه و کاشت نهال‏ه ای خرما آزار می‏ دادی.پینه‏ های دستانت، روشنای صبح را برای مردم فردا هدیه آورده است.خود را در هوای تو رها می‏ کنم و از ن در پیچ و تاب رنگارنگ تاریخ، تو را جستجو می‏کنم.

در لحظه لحظه زمان به دنبال تو می‏ گردم.

خود را به پهنه وسیع کلامت می‏ سپارم.

هنوز صدایِ پای تو را می‏ شنوم؛ وقتی تن خاکی کوچه‏ ها را به قدوم مبارکت زینت می‏ دادی.

وقتی گرده خسته‏ ات را پذیرای سنگینی کوله‏ های نان و خرما می‏ کردی.

وقتی با دستان خیبرگشای خویش، لقمه در دهان کودکان عرب می‏ گذاشتی.

وقتی تن خویش را به حفر چاه و کاشت نهال‏ه ای خرما آزار می‏ دادی.

پینه‏ های دستانت، روشنای صبح را برای مردم فردا هدیه آورده است.

خود را در هوای تو رها می‏ کنم و از نخوت خویش، به سایه پر مهرت پناه می ‏برم.

صدایت را می‏ شنوم؛ صدایی که سال‏هاست روح ناآرام شب را می‏ آشوبد و آسمان اذهان را به کبوتران عشق زینت می ‏دهد.

از خشت خشت خانه ‏ها و کوچه‏ های کوفه، نجوای دلنشین نیایش تو به گوش جان‏ های خسته می‏رسد.

از پنجره ‏های لبخندت، نسیم اشتیاق و دلدادگی می‏وزد.

بخوان مولای من!

بخوان «مولای یا مولای انت المولی و انا الْعبد و ...» را.

چگونه آیاتِ الهیِ تو را در وسعت کلماتت به نظاره بنشینم و دیوانه ‏وار عاشق و مبتلای خداوند خویش نگردم؟

چشمه لایزال گفتارت، هنوز گویا می‏ جوشد که هر جمله در «نهج البلاغه» تو، خود، دریایی از معارف و مفاهیم سرمدی است که هیچ گاه از تموّج و تحوّل بازنمی‏ ماند.

چله نشین این وسعت بی‏کران می‏ شوم و بهار را که در سینه گفتارت دل دل می‏کند، می ‏بویم؛ چونان گرسنه ‏ای به بوی نان.

مست می‏ شوم از دم مسیحایی ریخته در واژه ‏هایت، در این قهقرای نیستی.

خود را رها می‏ کنم؛ شاید آسمان کرامتت به کبوتری قبولم کند و این شوق فشرده در قطرات اشکم را به مهر پذیرش خویش منوّر سازد.
]]> شهریار ولایت 2012-01-05T11:35:00+01:00 2012-01-05T11:35:00+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/52 عبرات سید محمد حسین شهریار تبریزی در سال 1285 هـ. ش در شهر تبریز پا به عرصه هستی نهاد. او تحصیلات خود را با قرائت قرآن کریم و نصاب و گلستان سعدی آغاز کرد و بر اثر استعداد خدادادی و نبوغ فوق العاده در میان هم سن و سالان خود به نحو زیبایی درخشید و گوی سبقت را از همگان ربود و تحصیلات رائج عصر را در زادگاهش به پایان برد. شهریار برای ادامه تحصیل به تهران سفر کرد و در مدرسه دار الفنون به همراه ابوالحسن صبا، ملک الشعرای بهار و عارف قزوینی به اندوختن ذخائر علمی و کمالات ادبی پرداخت. او سپس به رشته پزشکی روی آ سید محمد حسین شهریار تبریزی در سال 1285 هـ. ش در شهر تبریز پا به عرصه هستی نهاد. او تحصیلات خود را با قرائت قرآن کریم و نصاب و گلستان سعدی آغاز کرد و بر اثر استعداد خدادادی و نبوغ فوق العاده در میان هم سن و سالان خود به نحو زیبایی درخشید و گوی سبقت را از همگان ربود و تحصیلات رائج عصر را در زادگاهش به پایان برد.

شهریار برای ادامه تحصیل به تهران سفر کرد و در مدرسه دار الفنون به همراه ابوالحسن صبا، ملک الشعرای بهار و عارف قزوینی به اندوختن ذخائر علمی و کمالات ادبی پرداخت. او سپس به رشته پزشکی روی آورد و بعد از فراغت از تحصیل به عنوان افسر ارتش در دانشکده افسری، رشته پزشکی ثبت نام کرد، ولی چون علاقه و روحیهاش با جراحی سازگار نبود، از شغل پزشکی دست کشید و تقدیر برایش سرنوشت دیگری را رقم زد و بر اثر حادثه ای گوهر عشق معنوی برایش کشف شد و در سرودن اشعار ناب و سحرآمیز به مراحل عالیه ای از کمال رسید که منظومه های حیرت انگیز و دلنشین پدید آورد.

برای دیدن اندازه اصلی عکس لطفا بر روی آن کلیک کنید.تخلص شهریار

این شاعر اهل بیت(ع) در اوائل «بهجت» تخلص میکرد و هنگامی که در رشته پزشکی بود وی را «دکتر بهجت» می نامیدند. بعدها با استعانت از دیوان خواجه حافظ شیرازی تخلص «شهریار» را انتخاب کرد. او چون از حافظ تخلص درخواست کرد، این شعر آمد که:

غم غریبی و غربت چو بر نمی تابم

به شهر خود روم و شهریار خود باشم

از شهریور سال 1320 هـ. ش دوران بیماری و انزوای این شاعر دلسوخته و شیفته اهل بیت(ع) آغاز گردید و این دوران، تحول روحی بزرگی در وجودش پدید آورد. و از مطامع دنیوی گذشته و تنها فکر و ذکرش عبادت و تلاوت قرآن بود. در این دوران اغلب این جمله را تکرار می کرد که: مرد خدا و مؤمن حقیقی باید امتحان بدهد و امتحان من بسیار سخت است.

در اوائل سال 1331 هـ. ش هیجانات روحی شهریار تخفیف یافت و او می گفت: امتحان من تمام شد و علم قرآن را یافته ام. بعد از این دوران، منظومه دلنشین و حیرت انگیز «حیدر بابا» را آفرید و قطعه عاطفی و هیجان آور «ای وای مادرم» را سرود.

آثار جاوید شهریار در آسمان فرهنگ و ادب ایران اسلامی از نظر تعالیم عالیه دینی، اخلاقی، اجتماعی و هنری، چون خورشید تابان و گنجینه فنا ناپذیری است که هر صاحبدل و صاحب نظری می تواند به اندازه ذوق و استعداد خود از آن گنج شایان بهره مند گردد.

این آثار ثمره کوشش و نتیجه فکر و اندیشه سخندان بی بدیل و دانشمند متفکری است که در خلق اشعار بدیع دینی و ادبی «حافظ قرن معاصر» لقب گرفت و در بیان مضامین زیبای انسانی و الهی در اوج اقتدار و عظمت قرار دارد و هر انسان سلیم النفس به اندازه ذوق و فهم خود آثار وی را ستایش می کند و تلاشهایش را ارج می گذارد؛ چرا که شهریار سخن، در آثار خود نکات اخلاقی، عرفانی و اجتماعی را با لطیف ترین و مؤثرترین بیان و به زیباترین شکلی بر مخاطبان عرضه داشته است.

شهریار تبریزی بعد از عمری تلاش در راه اعتلای فرهنگ ایران اسلامی و آفریدن منظومه ها و غزلهای ستودنی در 26 شهریور سال 1367 هـ. ش در تهران دار فانی را وداع گفت و در زادگاه خود، شهر تبریز، در مقبرة الشعراء شهر تبریز به خاک سپرده شد.

در میان اشعار شهریار تبریزی، عشق به اهل بیت علیهم السلام به ویژه اشتیاق به ولایت امیر مؤمنان علی علیه السلام  جلوه خاصی دارد که شیفتگان اهل بیت علیهم السلام را به شدت مفتون ساخته است. شعر علی و شب، علی انسان کامل، بال ولایت، علی ای همای رحمت، و مهر و ماه ولایت از جمله این موارد است.
]]> آفتاب بی ‏پایان نجف 2011-12-20T04:19:01+01:00 2011-12-20T04:19:01+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/51 عبرات شیخ عبدالحسین امینی در سال 1320ق. در تبریز، در دامنه کوه سهند به دنیا آمد؛ در خاکی که آزادمردان بسیاری داشت. در جوانی انقلاب مبارزانی همچون شیخ محمد خیابانی، باقرخان و ستارخان را از نزدیک دید. وقتی طلبه شد، مدتی در تبریز درس خواند و به خاطر روح تشنه‏اش به نجف هجرت کرد. در حوزه علمیه نجف شاگرد ممتازی برای علمای آن دیار شد و به زودی خود استادی سرشناس به شمار آمد.علامه شیخ عبدالحسین امینی از علمای محقق شیعه است که آثار با ارزشی از او به جا مانده است. مهم‏ترین کتابش الغدیر نام دارد که درباره اثبات شیخ عبدالحسین امینی در سال 1320ق. در تبریز، در دامنه کوه سهند به دنیا آمد؛ در خاکی که آزادمردان بسیاری داشت. در جوانی انقلاب مبارزانی همچون شیخ محمد خیابانی، باقرخان و ستارخان را از نزدیک دید. وقتی طلبه شد، مدتی در تبریز درس خواند و به خاطر روح تشنه‏اش به نجف هجرت کرد. در حوزه علمیه نجف شاگرد ممتازی برای علمای آن دیار شد و به زودی خود استادی سرشناس به شمار آمد.

برای دیدن اندازه اصلی عکس لطفا بر روی آن کلیک کنید.علامه شیخ عبدالحسین امینی از علمای محقق شیعه است که آثار با ارزشی از او به جا مانده است. مهم‏ترین کتابش الغدیر نام دارد که درباره اثبات ولایت علی(ع)، در ده جلد، نوشته شده است. این کتاب گران‏بها کامل‏ترین و پربارترین کتاب در مورد ولایت علی(ع) و غدیر خم است. علامه امینی را مصلح بزرگی می‏دانند که با نقد دروغها و فتنه‏ های مخالفان اهل بیت(ع) مسلمانان را به هم پیوند داد و تفرقه را از آنها دور کرد. سرانجام این مرد اندیشمند، پس از دو سال بیماری، روز جمعه 12 تیرماه 1349 شمسی، در 68 سالگی، وفات یافت و در کتابخانه ‏اش در نجف به خاک سپرده شد. آنچه در پی خواهد آمد حکایتی است از زندگی او که در دفاع از ولایت سر از پا نمی‏ شناخت.

چه دلی، چه جرأتی! یادت می‏آ ید؛ آن روز پاهایت نلرزید، دستهایت رعشه نگرفت، دل دل نکردی و دغدغه‏ات برای مردن نبود؟ فقط یک چیز توی دریای نگاهت لب پر زد؛ یک چیز!

اگر آن کتاب نباشد چی؟ آن وقت تحقیق هایم به جایی نمی ‏رسد... .

مثل نسیم به تن چند کوچه باریک و پر رفت و آمد، جاری شدی. چه تند می‏رفتی. در راه کسی انگار با التماس در گوش‏ات نجوا کرد: «کجا مؤمن؟! او تو را واجب القتل می‏داند. حکمش را هم صادر کرده. عوض این که خودت را از او و دوستانش دور کنی، راه افتاده‏ای و با پاهای خودت... چه کار می‏کنی علامه، نکند از جانت سیر شده‏ ای؟!».

دلت به جوش آمد و زیر لب گفتی: «جانم چه ارزشی دارد؟ من از جانم و همه چیزم به خاطر مولایم گذشته ‏ام. من که به او کاری ندارم. فقط به خاطر... به خاطر آن کتاب است!».

سرعت پاهایت بیشتر شد. تشت زرین آفتاب قل خورد و خودش را آورد بالای بام های کاه‏گلی شهر. چه گرمایی می ‏ریخت! اما تو... تو، نه گرمت بود و نه به داغی آفتاب فکر می‏ کردی. فقط در خیال آن کتاب، همان کتاب نایاب خواندنی بودی!

امان از دست دشمنانت، همان آدمهای بی‏سواد، آدمهای بی‏فکر، بی‏دل و بی‏انگیزه.
]]> صدای پای عشق 2011-11-28T15:11:55+01:00 2011-11-28T15:11:55+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/50 عبرات اما عشق ، حضرت ابوالشهداء حسین بن علی (ع) را عصر خاصی که سهل است تما تاریخ نیز تنگ وکوچک است ، اوابر مردی بود که غریب زیست وغریبانه نیز شهید شد وهنوز هم که هنوز است تاریخ حق اورا اداء نکرده است.او اززمین وزمان بزرگ تر بود نه تنها از عصر و روزگارش جلوتر می رفت ؛ بکله از فردا های دوردست نیز فراتر بود ، حسین (ع) حتی درزمان رسول اسلام (ص) نیز غریب بود وبا رحلت آن حضرت این غربت صد چندان شد .چند صباحی از رحلت جانگداز جدش نگذشته بودکه مادرش صدیقه طاهره (س) شهید شد و حسین (ع) که آن روزها کودکی ۸-۷ ساله اما عشق ، حضرت ابوالشهداء حسین بن علی (ع) را عصر خاصی که سهل است تما تاریخ نیز تنگ وکوچک است ، اوابر مردی بود که غریب زیست وغریبانه نیز شهید شد وهنوز هم که هنوز است تاریخ حق اورا اداء نکرده است.او اززمین وزمان بزرگ تر بود نه تنها از عصر و روزگارش جلوتر می رفت ؛ بکله از فردا های دوردست نیز فراتر بود ، حسین (ع) حتی درزمان رسول اسلام (ص) نیز غریب بود وبا رحلت آن حضرت این غربت صد چندان شد .

برای دیدن اندازه اصلی لطفا بر روی عکس کلیک کنید.چند صباحی از رحلت جانگداز جدش نگذشته بودکه مادرش صدیقه طاهره (س) شهید شد و حسین (ع) که آن روزها کودکی ۸-۷ ساله بود داغ مادر دلش را گداخت وپس از مادر ، امام حسین (ع) وبرادر بزرگوارش امام حسن (ع) تنها کسانی بودند که ازقعر غربت علی (ع) آگاه بودند واین غربت همچنان ادامه داشت تا آنجا که تاریخ تحمل علی آن عدل مجسم وکمال مصمم را تاب نیاورد ودرمحراب محبت غرق درخونش کرد وبه این هم بسنده نکرد ، امام حسن آن ‹‹ کوثر مهدور ››(1) را نیز شهید کرد اینجا بود که غربت امام حسین (ع) به اوج خود رسید ولی امام (ع) خم به ابرو نیاورد وباتوکل به خدا این غربت بزرگ را نیز بیش از ده سال تحمل کرد .

آری حسین علیه السلام همیشه غریب بود زیرا که بزرگتر اززمان وفراتر از تاریخ بود واین همان درد بزرگی است که همیشه گریبان گیر نوابغ روزگار و ابر مرد ان تاریخ بوده است ، امام علی (ع) دومین شخصبت بزرگ  عالم انسانیت ازاین غربت چنین می نالید وخطاب به مردم ، مردمی که اکثریت قریب به اتفاق انسانها را تشکیل می دهند ، می فرمود :

انی اریدکم الله وأنتم تریدوننی لأنفسکم ، مردم ! من شما رابرای خدا می خواهم ودوست دارم شما راتاخدا پیش ببرم ولی شما مرا برای خود می طلبید ومی خو اهید تا حضیض ذلت به زیر بکشید ، اما هیهات … (2) الناس عبید الدنیا والدین لعق علی ألسنتهم یحوطونه ما درت متائشهم ، فإذا محصول با لبلإ قل الدیانون.(3)مردم دربند دنیا وبرده‌ درهم ودینارند ودین چیزی جزلقلقه‌ زبانشان نیست ،  بادین تا آنجا هستند که بتوانند دنیایشان را بچرخانند وزمانی که هنگامه امتحان وابتلاء پیش آید ،  دینداران خیلی اندک می شوند .

بلای بزرگ آن حضرت چیزی جز غربت اونبود ، امام علیه السلام چنان غریب بودکه بزرگانی چون ابن عباس و… نیز اورا درک نمی کردند ودرمقام نصیحت برمی آمدند که یا حسین این راه را مرو! که کشته می شوی وامام به هریک از آنها جوابی که درخور شأنشان باشد می داد وبه راه خود می رفت . توگوئی بازبان بی زبانی می خواست به آنها بگوید :

 آری بزرگان نیز اورا درک نمی کردند واین دردکمی نیست که انسان ببیند که کسی حرف اورا نمی فهمد ، بلکه برعکس هم می فهمد!!
]]> یا علی! 2011-11-12T14:31:18+01:00 2011-11-12T14:31:18+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/49 عبرات روزهای خجسته عید بزرگ غدیره. عید مبارکی که خدا در آن امیرالمؤمنین، علیه‏ السلام، و ائمه اطهار، علیهم ‏السلام، را به جانشینی پیامبر(ص) برگزید و نعمت ولایت آنها را بر همه مؤمنین هدیه کرد. ولایتی که مولایمان حضرت صاحب ‏الزمان(عج) آن را به ارث برده ‏اند. یا علی! دلم می‏ خواهد به زیارت تو بیایم. دلم می‏ خواهد در غدیرخم با تو بیعت کنم. دلم می‏ خواهد بر پنجره‏ های ضریح مطهرت بوسه بزنم و دخیل ببندم. دوست دارم پا به پای همه زائرانی قدم بردارم که برای زیارت به کربلا و نجف می ‏آیند. دوست دارم همراه ه روزهای خجسته عید بزرگ غدیره. عید مبارکی که خدا در آن امیرالمؤمنین، علیه‏ السلام، و ائمه اطهار، علیهم ‏السلام، را به جانشینی پیامبر(ص) برگزید و نعمت ولایت آنها را بر همه مؤمنین هدیه کرد. ولایتی که مولایمان حضرت صاحب ‏الزمان(عج) آن را به ارث برده ‏اند.

یا علی!

دلم می‏ خواهد به زیارت تو بیایم.

دلم می‏ خواهد در غدیرخم با تو بیعت کنم.

دلم می‏ خواهد بر پنجره‏ های ضریح مطهرت بوسه بزنم و دخیل ببندم.

دوست دارم پا به پای همه زائرانی قدم بردارم که برای زیارت به کربلا و نجف می ‏آیند.

دوست دارم همراه همه آنهایی باشم که کبوتر قلبشان گرد گنبد بارگاه تو پر می ‏زند.

دوست دارم در آستانه حرم امن تو بایستم، دست‏بر سینه بگذارم و به تو سلام دهم.

دلم می‏ خواهد سجاده ‏ام را روی سنگ فرشهای مسجد کوفه یا گوشه‏ ای از حرم تو در نجف پهن کنم.

دلم می‏ خواهد... اما باید اول از تو اجازه ورود بگیرم.

یا علی جان!

دلم می‏ خواهد مهمان تو باشم.

دعوتم کن... و مرا بپذیر...

السلام علیک یا امین‏الله فی ارضه...

سلام بر تو ای «امین‏» خدا در زمین و جانشین برحق محمد «امین‏»، صلی‏ الله‏ علیه‏ وآله.

سلام بر تو که شایسته‏ ترین کس در حفظ دو امانت گرانبهای پیامبر(ص) (قرآن و اهل بیت) بودی.

سلام بر تو ای امیرالمؤمنین و سلام بر همه ایمان آورندگان به امامت‏ برحق تو.

سلام بر تو که در راه خدا و برای حفظ دین خدا و سنت رسول خدا جهاد کردی.

سلام بر تو که آیات نورانی قرآن به زیباترین صورت در کلام دلنشینت، در شیوه زندگی‏ ات و در حکومت و قضاوتت جلوه‏ گری می ‏کرد.

تو قرآن ناطق بودی و نسیم صدایت لبریز از عطر کلام خدا بود...



هم خوانی زیبای ماه ولاء

دانلود هم خوانی زیبای ماه ولاء
]]> جشن فرشتگان 2011-10-28T04:19:03+01:00 2011-10-28T04:19:03+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/48 عبرات آخرین پیامبر نور، زلال‏ترین عصاره وحی را در پیوند دخترش با آسمانی ‏ترین مرد، می ‏ریزد و با آرامشی که اولین محصول این تلاقی عظیم است، به خدا لبخند می‏زند. فرشتگان، بال در بال هم، زیباترین سرور خاک را جشن می‏ گیرند و بزرگ‏ترین شادمانی زمین را پای می‏ کوبند.ای اهل عالم! آیا در تقویم خاک، روزی گسترده ‏تر از روز پیوند دو دریا دیده‏ اید؟!دو دریا، دو بی‏کران؛ دو شفافیت محض! دو نور لایتناهی!...اهالی دیار معرفت! دریابید این خجسته ‏ترین ثانیه‏ های رحمت و برکت را!دریابید و دریابیم این تموّج فضایل در جاری آخرین پیامبر نور، زلال‏ترین عصاره وحی را در پیوند دخترش با آسمانی ‏ترین مرد، می ‏ریزد و با آرامشی که اولین محصول این تلاقی عظیم است، به خدا لبخند می‏زند. فرشتگان، بال در بال هم، زیباترین سرور خاک را جشن می‏ گیرند و بزرگ‏ترین شادمانی زمین را پای می‏ کوبند.

ای اهل عالم! آیا در تقویم خاک، روزی گسترده ‏تر از روز پیوند دو دریا دیده‏ اید؟!

دو دریا، دو بی‏کران؛ دو شفافیت محض! دو نور لایتناهی!...

برای دیدن اندازه اصلی عکس لطفا بر روی آن کلیک کنید.اهالی دیار معرفت! دریابید این خجسته ‏ترین ثانیه‏ های رحمت و برکت را!

دریابید و دریابیم این تموّج فضایل در جاری زمان را!

اینک، دست مقدس فاطمه علیهاالسلام ، در دست بی‏کران علی، حلاوت هلهله فرشتگان را لمس می‏ کند و شور کبریایی افلاکیان را برمی ‏انگیزد.

این سپردن دست عروسی به تکیه‏ گاهی یک مرد نیست؛ این سپردن انسان است به حریم بی‏انتهای عصمت. این پیامبر (ص) نیست که دخترش را به علی علیه‏ السلام می‏ سپارد؛ این خداست که اختیار و اعتبار بشر را به علی و زهرا علیه االسلام وامی‏نهد.

شب پیوند مرتضی و فاطمه علیه االسلام نیست؛ بلکه امشب، شب تجدید یگانگی انسان با ذات خداست. و مبارک باد بر همه کائنات، این لبخند بی‏زوال پروردگار در گستره خلقت خویش.

و زندگی در سایه‏ سار خانه علی و فاطمه علیه االسلام ممتد باد!
 ]]> راز نماز در نهج البلاغه 2011-10-21T04:01:20+01:00 2011-10-21T04:01:20+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/47 عبرات نخستین نمازگزار سخن از راز نماز در نهج البلاغه و رابطه این فریضه بزرگ الهی با علی علیه السلام، پیشوای عظیم الشأن ما و گوینده نهج البلاغه است، که یکی از جالب ترین مباحث این کتاب با عظمت را تشکیل می دهد. نماز، نخستین حکم الهی بود که چند روز پس از بعثت پیغمبر خاتم، حضرت محمد بن عبد اللَّه صلی اللَّه علیه و آله و سلم توسط جبرئیل امین از جانب خداوند صادر گردید و پیغمبر با تعلیم پیک وحی، آن را معمول داشت. بدین گونه که پیک وحی الهی، جبرئیل امین، چند روز بعد از آن که پیغمبر به مقام نبوّت رسید، برای دومی نخستین نمازگزار

سخن از راز نماز در نهج البلاغه و رابطه این فریضه بزرگ الهی با علی علیه السلام، پیشوای عظیم الشأن ما و گوینده نهج البلاغه است، که یکی از جالب ترین مباحث این کتاب با عظمت را تشکیل می دهد. نماز، نخستین حکم الهی بود که چند روز پس از بعثت پیغمبر خاتم، حضرت محمد بن عبد اللَّه صلی اللَّه علیه و آله و سلم توسط جبرئیل امین از جانب خداوند صادر گردید و پیغمبر با تعلیم پیک وحی، آن را معمول داشت. بدین گونه که پیک وحی الهی، جبرئیل امین، چند روز بعد از آن که پیغمبر به مقام نبوّت رسید، برای دومین بار بر آن حضرت نازل گردید و آبی از آسمان آورد و طریقه وضو گرفتن و نماز گزاردن و رکوع و سجود را به پیغمبر آموخت.

بنا بر این، نماز این فریضه بزرگ الهی و عالیترین فرمان خداوند عالم که بهترین حالت یک انسان با ایمان و بنده خدا در پیشگاه الهی است، نوبر احکام اسلام است و از همین جا نیز باید قدر آن را دانست و به اهمیت آن پی برد.

برای دیدن اندازه اصلی لطفا بر روی عکس کلیک کنید.نکته جالب توجه اینست که پس از پیغمبر، نخستین کسی که از مردان آن را به پا داشت علی علیه السلام و آنهم در سن نه سالگی بود که در خانه پیغمبر به سر می برد و چون پیغمبر وضو گرفت او نیز وضو گرفت و همین که رسول خدا به نماز ایستاد، آن وجود مقدس هم در آن سن و سال، پشت پیغمبر (ص) خدا ایستاد و در پشت سر علی علیه السلام هم تنها خدیجه بود که به عنوان اولین زن به نماز ایستاد و باپیغمبر (ص) نماز جماعت گزاردند. و اولین اقامه نماز، هم به جماعت بود، جماعتی این چنین که پیغمبر (ص) در جلو و علی پسر بچه نه ساله در پشت سر آن حضرت و خدیجه، همسر پیغمبر در پشت سر علی (ع). می بینید که علی علیه السلام سراینده نهج البلاغه، چه رابطه ای با نماز، این دستور عالی آسمانی دارد که شش سال پیش از بلوغ و قبل از همه، آن هم در پشت سر پیغمبر (ص) و برای نخستین بار به عنوان وظیفه دینی که پیغمبر ختمی مرتبت از جانب خداوند مأمور به انجام آن شده است، آن را معمول داشت. پس علی علیه السلام نخستین نمازگزار اسلام است

نماز در نظر علی (ع)

به طوری که دیدیم علی علیه السلام نخستین پیشوای معصوم و امام بر حق ما و نماینده خدا و جانشین بلا فصل حضرت ختمی مرتبت (ص) اولین نمازگزار اسلام است، آنهم شش سال قبل از بلوغ از این رو می باید چنین انسان بی نظیری، رابطه خاصی با نماز بزرگترین فریضه الهی، داشته باشد. علی که در قبله مسلمین متولد شده، و در نه سالگی و به عنوان اولین پیرو اسلام و برای نخستین بار در پشت سر پیغمبر خاتم نماز گزارده، به طور قطع بیش از هر مسلمان دیگری، قدر نماز، نخستین فریضه الهی، را می داند و به آن اهمیت می دهد.

به طوری که نوشته اند، حال علی علیه السلام به هنگام نماز چنان بود که در یکی از جنگهای تیری به پای آن حضرت اصابت کرد و هر چه کردند نتوانستند آن را در آورند. چون خبر به پیغمبر دادند فرمود بگذارید علی مشغول نماز شود سپس تیر را از پای او در آورید زیرا علی (ع) در آن هنگام، چنان محو تماشای جمال حق است که کاملا از خود بی خود می شود. چنین کردند و تیر را از پای علی (ع) در آوردند و او متوجه نشد، و زمانی به خود آمد که از نماز فراغت یافته بود، و آن گاه در خود احساس درد کرد:

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بروی گمارد
هر که محرابش تو باشی سر ز عشقت برندارد (سعدی)

همچنین در یکی از شبهای مخوف جنگ صفین «لیلة الهریز» که آتش جنگ برافروخته شده بود و از هر سو مانند باران تیر می بارید، دیدند که علی علیه السلام رو به قبله ایستاد و مشغول نماز شد. پس از نماز، پرسیدند یا امیر المؤمنین این چه وقت نماز خواندن بود و علی (ع) فرمود: اصلا این جنگ برای چیست جز این است که می خواهیم ظلم و فساد را ریشه کن کنیم تا نماز و احکام الهی چنانکه باید، اقامه گردد.

شهید محراب

علی علیه السلام، سراینده نهج البلاغه و قهرمان قهرمانان جهان، شاگرد لایق و تربیت شده پیغمبر اسلام است که فرمود: «نور چشم من نماز است.» علی که در تمام دوران حیات پیغمبر اسلام همچون سایه دنبال رسول خدا بود، چگونه می تواند به نماز تا آن حد که معمول می داشت، اهمیت ندهد مگر او به تمام معنی مقلد پیغمبر خاتم نبود مگر نه اینست که در نهج البلاغه و در کردارش همه جا پیغمبر (ص) را اسوه و مقتدای خویش قرار می دهد، و حاضر نیست سرموئی از گفتار و کردار پیغمبر (ص) تخطی کند آری مولود کعبه و خانه زاد خدا و اولین نمازگزار اسلام و قهرمانی که در میدان جنگ و حساسترین لحظات زندگی، نماز را بر هر کار دیگری ترجیح می دهد و حاضر نیست لحظه اول وقت آن را که ثوابی چون دریا دارد به تأخیر بیندازد، سرانجام نیز در خانه خدا، مسجد کوفه و در محراب عبادت و به هنگام نماز با شمشیر زهرآلود، ضربت خورد و فرق مقدسش شکافت و با آن ضربت شربت شهادت نوشید.

علی (ع) در آن حالت، یعنی پس از ضربت خوردن، با فرق شکافته فرمود «فزت و ربّ الکعبة» به خدای کعبه که در آن متولد گردیدم و قبله مسلمانان جهان است، از این که می بینم در خانه خدا نیز ضربت خوردم و شهید می شوم، سرافرازم.

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

آری، علی (ع) آن مظهر تقوا و فضیلت، علی، آن انسان ما فوق انسان، آن نمونه اعلای آفرینش، پس از پیغمبر خدا و نمازگزار نخستین اسلام، آغاز کارش در خانه خدا بود، و پایان کارش نیز در خانه خدا به سر رسید. بدین گونه، علی علیه السلام در جهان اسلام نخستین شهید محراب است .
]]> سایه سار هدایت 2011-10-07T04:17:53+01:00 2011-10-07T04:17:53+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/46 عبرات چقدر زیبا بود ! چه لحظه شگفتی ، چه شکوهی ، چه عشقی ؛ چه ایمان و ابدیتی ! همه صف کشیده بودند . همه ، دل های مشتاقشان را روی دست گرفته بودند . همه جویای لقمه ای متبرک بودند و چرا نباشند؟!وقتی کبوتران به برکت نام تو از حریمت دور نمی شوند ؛ وقتی آهوان ؛ پناهنده ی لطف دستانت می شوند ، وقتی خورشید هر بامداد بر گنبد تو سلام می کند ، چرا دل های مشتاق زائرانت تو را به طواف نگیرند و از فاصله های نزدیک و دور ، به میهمانی محبت تو نیایند؟!آن زمان که تو زاده شدی ، عشق بالید و ایمان به شرط تو ، شرایط جاودانگی چقدر زیبا بود ! چه لحظه شگفتی ، چه شکوهی ، چه عشقی ؛ چه ایمان و ابدیتی ! همه صف کشیده بودند . همه ، دل های مشتاقشان را روی دست گرفته بودند . همه جویای لقمه ای متبرک بودند و چرا نباشند؟!

وقتی کبوتران به برکت نام تو از حریمت دور نمی شوند ؛ وقتی آهوان ؛ پناهنده ی لطف دستانت می شوند ، وقتی خورشید هر بامداد بر گنبد تو سلام می کند ، چرا دل های مشتاق زائرانت تو را به طواف نگیرند و از فاصله های نزدیک و دور ، به میهمانی محبت تو نیایند؟!

برای دیدن اندازه اصلی عکس لطفا بر روی آن کلیک کنید.آن زمان که تو زاده شدی ، عشق بالید و ایمان به شرط تو ، شرایط جاودانگی را به دست آورد و من ، خود غبار راه تو هستم ای هشتمین نسیم ! و گرد آستان تو را به تبرک به دیده می نهم از شوق و می دانم که عشق ، رتبه ی چندم ایمان است .

چرا تو را به نام نخوانم که هجر تو دشوار است وتنها در لحظه های آبی دیدار ، وقتی غبارروبی خورشید با پاره های دل و دیده ، روح را سرشار می کند ، از شادمانی شکفتن میلاد ، ذوق می کنم.

و من آن روز ، تمامی اشتیاق را در چهره ها و دست هایی که در مهمان خانه ی تو ؛ طالب شوق و شکوه و شفا و برکت و شادی بودند ، دیدم و دیدم که ایمان چه شکوهی دارد و عشق چقدر خاطره آفرین است .

آن دست های به طلب بر آمده ، آن روز طعام متبرکی می طلبیدند تا توان یابند و جانشان را به محضر و بارگاه تو آوردند و با تو نجوا کنند.

ای حجت خدا !

زیارت تو حج عشاق بینواست. زیارت همه ی زائران خویش را بپذیر و سایه سار نعمت و محبت و هدایت خود را از سرِ ما شیفتگان خاندان ولایت ، دریغ مدار ، یا علی بن موسی الرضا !

]]> فضیلت شگفت 2011-09-25T12:48:19+01:00 2011-09-25T12:48:19+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/45 عبرات سال 160 هجری بود. سید حمیری، شاعر بزرگ از خانه بیرون آمد. سوار بر اسب سیاه و اصیل خود حرکت می‏کرد. لباس‏های زیبایی پوشیده بود. کوچه پس کوچه‏ های شهر کوفه را پشت سر گذاشت. سید حمیری در این زمان 55 ساله بود. به یاد کودکی خود افتاد. آن زمان که در دامان مادری دوستدار اهل‏بیت (ع) پرورش یافت و پدری علاقه‏ مند به ائمه اطهار (ع) او را تربیت کرد. پدر و مادرش هردو اهل ادب بودند و چیزهای زیادی به او آموختند. آن‏ها که مُردند، بندر بصره را ترک کرد و راهی شهر کوفه شد. از آن به بعد، پله ‏های ترقی را یکی بعد از سال 160 هجری بود. سید حمیری، شاعر بزرگ از خانه بیرون آمد. سوار بر اسب سیاه و اصیل خود حرکت می‏کرد. لباس‏های زیبایی پوشیده بود. کوچه پس کوچه‏ های شهر کوفه را پشت سر گذاشت. سید حمیری در این زمان 55 ساله بود. به یاد کودکی خود افتاد. آن زمان که در دامان مادری دوستدار اهل‏بیت (ع) پرورش یافت و پدری علاقه‏ مند به ائمه اطهار (ع) او را تربیت کرد.

برای دیدن اندازه اصلی عکس لطفا بر روی آن کلیک کنید.پدر و مادرش هردو اهل ادب بودند و چیزهای زیادی به او آموختند. آن‏ها که مُردند، بندر بصره را ترک کرد و راهی شهر کوفه شد. از آن به بعد، پله ‏های ترقی را یکی بعد از دیگری طی کرد و شاعری بلندآوازه شد. سید حمیری غرق دریادآوری خاطرات گذشته خود بود که صدای جمعیت او را به خود آورد. به محله کناسه رسیده بود. اسب را نگه داشت، محله شلوغ بود. مردم در حال رفت و آمد و داد و ستد بودند. چند کودک به دنبال همدیگر می‏دویدند. در شهر بازرگانان غیر عرب هم دیده می‏ شدند که با لباس‏های خاص خود از مردم کوفه متمایز بودند. مردم با دیدن شاعر بزرگ شهر گرد او جمع شدند و همه با دست او را به یکدیگر نشان می‏دادند:

ـ نگاه کنید، سید حمیری به محله‏ ی کناسه آمده!

ـ عجب اسب سیاهی! چه لباس‏های زیبایی!

در این هنگام یکی از میان جمعیت فریاد کشید:

ـ ای شاعر بزرگ کوفه! اگر شعر تازه‏ای سروده‏ای، برایمان بخوان.

همه ساکت شدند. منتظر بودند سید حمیری چه می‏خواند. سید نگاهی به جمعیت انداخت و گفت:
]]> نهج البلاغه، جولانگاه بلاغت 2011-09-05T11:15:38+01:00 2011-09-05T11:15:38+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/44 عبرات یکی از برجسته ترین آثار سید رضی کتاب شریف نهج البلاغه است؛ کتابی که هر گوهرشناسی را به اعتراف به جایگاه بلند و برجسته آن واداشته و سرهای همه آنان را به تواضع در برابر این کتاب فرود آورده است.حنّا الفاخوری نویسنده تاریخ ادبیات عرب می نویسد:(کتاب نهج البلاغه یک ثروت عظیم فکری و ادبی است. این کتاب پیوسته مردمان را به عمل به شعائر دینی و پیروی از تعالیم قرآن مجید و استوار ساختن کارهای نیک و خوش فرجام فرامی خواند و آنان را به پیش رفتن در طریق فضائل برمی انگیزد. نهج البلاغه دین را با مسایل اجتماعی و س یکی از برجسته ترین آثار سید رضی کتاب شریف نهج البلاغه است؛ کتابی که هر گوهرشناسی را به اعتراف به جایگاه بلند و برجسته آن واداشته و سرهای همه آنان را به تواضع در برابر این کتاب فرود آورده است.حنّا الفاخوری نویسنده تاریخ ادبیات عرب می نویسد:

(کتاب نهج البلاغه یک ثروت عظیم فکری و ادبی است. این کتاب پیوسته مردمان را به عمل به شعائر دینی و پیروی از تعالیم قرآن مجید و استوار ساختن کارهای نیک و خوش فرجام فرامی خواند و آنان را به پیش رفتن در طریق فضائل برمی انگیزد. نهج البلاغه دین را با مسایل اجتماعی و سیاسی درآمیخته و البته دین را پایه و اساس آن دو دیگر قرار داده و خواهان جامعه ای است که بر سخن عدل و مساوات و حریّت استوار شده باشد. در این کتاب عدل را جایگاهی وسیع است و امام آن را از مقتضیات اصلی زندگی و نگهبان آن قرار داده است... در نهج البلاغه در کنار این تعالیم آراء گوناگونی در فلسفه مابعدالطبیعه و فقه و معلومات بسیار تاریخی نیز آمده و مجموعه این مزایاست که نهج البلاغه را در عالم ادب و دین و اجتماع به مقامی بلند رسانده است). برای دیدن اندازه اصلی لطفا بر روی آن کلیک کنید.


شیخ محمد عبده مفتی اسبق مصر و شارح نهج البلاغه در وصف این کتاب می گوید:

(معتقدم بحق سخن علی علیه السّلام بعد از قرآن کریم و کلام نبوی فصیحترین و بلیغترین و پرمعناترین و جامعترین سخنان است).


شارح بزرگ نهج البلاغه ابن ابی الحدید می گوید:(یک سطر از نهج البلاغه برابر با هزار سطر کلام ابن نباته یعنی همان خطیب بلندآوازه ای است که همگان بر یگانه بودن او در عصر خود و در فن خطابت اتفاق نظر دارند).

سیر تألیف نهج البلاغه
سید رضی در مقدمه خود بر نهج البلاغه چنین می نویسد:(زمانی که هنوز دوران طراوت آغازین زندگی را سپری می کردم تألیف کتابی را درباره خصائص ائمه آغازیدم که روایتهای زیبای رسیده از آنان و گوهرهای نهان در گفتار ایشان را در برداشته باشد.)پس از آن که خصائص گفتار امیرمؤمنان علیه السّلام را به پایان رساندم، رویدادهای روزگار مرا از پی گرفتن کار و به کرانه رساندن این اثر بازداشت.

از دیگر سوی در آنچه تا این زمان تألیف کرده ابواب و فصولی مشخص ساخته و در پایان آنها فصلی آورده بودم که مواعظ و حکم و امثال و آداب منقول از امیرمؤمنان علیه السّلام را دربرداشت. در این زمان گروهی از دوستان زیباییها و برجستگیهای این بخش را پسندیدند و درخشندگیهای این کلمات خوشایند، اعجاب آنان را برانگیخت. اینان از من خواستند تألیف کتابی را بیاغازم که همه انواع کلام امیرمؤمنان علیه السّلام و همه شاخسار شجره خجسته گفتار او را اعم از خطبه و نامه و ادب و موعظه دربرگیرد.
 
البته روشن است این گونه مجموعه ای چونان گفتارهای پردرخشش دینی و دنیوی را در خود جای می دهد که نه در هیچ کلامی دیگر گرد هم آمده و نه در کتابی فراهم گشته است؛ چه امیرمؤمنان علیه السّلام جویبار هماره جاری فصاحت و خاستگاه و زادگاه بلاغت بود و گوهرهای نهفته بلاغت در کلام او رخ نمود، سخنوری قانون خود را از او گرفت، همه سخنوران گام در جای گامهای او نهادند و همه اندرزگویان و واعظان سخن سرای از کلام او کمک جستند، با این همه او پیش افتاده و اینان نرسیده اند و وامانده اند؛ چرا که کلام او نشانی از علم الهی و بویی از گفتار پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله دارد.

]]> بدرود ای بزرگترین ماه خدا ! 2011-08-30T09:04:32+01:00 2011-08-30T09:04:32+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/43 عبرات خدایا تو ماه رمضان را از گزیده ترین  وظایف و ویژه ترین واجبات خود قرار دادی ؛ ماهی که آن را در میان ماه های دیگر ، ممتاز ساخته ای و از میان همۀ زمان ها و روزگارها ، آن را برگزیده ای و بر همۀ اوقات سال ، برتری اش داده ای ؛ زیرا قران و نور را در آن فرو فرستاده ای و ایمان بندگانت را به کمال رسانده ای و روزه را در آن واجب ، نموده ای و مردم را به شب زنده داری در این ماه ، راغب فرموده ای و شب قدر را که از هزار ماه بهتر است بزرگ و گرامی داشته ای .با ماه رمضان ، ما را بر امت های دیگر ، برتری دادی و خدایا تو ماه رمضان را از گزیده ترین  وظایف و ویژه ترین واجبات خود قرار دادی ؛ ماهی که آن را در میان ماه های دیگر ، ممتاز ساخته ای و از میان همۀ زمان ها و روزگارها ، آن را برگزیده ای و بر همۀ اوقات سال ، برتری اش داده ای ؛ زیرا قران و نور را در آن فرو فرستاده ای و ایمان بندگانت را به کمال رسانده ای و روزه را در آن واجب ، نموده ای و مردم را به شب زنده داری در این ماه ، راغب فرموده ای و شب قدر را که از هزار ماه بهتر است بزرگ و گرامی داشته ای .

با ماه رمضان ، ما را بر امت های دیگر ، برتری دادی و با فضیلت این ماه ، ما را برای سبقت جستن از ملت های دیگر ، اختیار کردی ؛ پس به فرمان تو ، روزه هایش را روزه داشتیم و به یاری تو ، شب هایش را به عبادت برخاستیم ؛ در حالی که با این روزه و شب زنده داری ، خود را در معرض رحمتی نهادیم که بر ما عرضه داشته بودی و آن را وسیلۀ رسیدن به ثواب قرار دادیم . بر عطای آن چه از تو خواهند قدرت داری و آن چه از فضل تو طلب کنند ، می بخشی و به آن کس که قرب تو جوید ، نزدیکی .

این ماه مبارک ، در میان ما به شایستگی زیست و به نیکی همنشین ما گردید و گران مایه ترین سودهای اهل جهان را به ما بخشید ؛ سپس چون زمانش به انجام رسید و مدتش به سر آمد و شمار روزهایش پایان گرفت ، از ما جدا شد.

برای دیدن اندازه اصلی عکس لطفا بر روی آن کلیک کنید.اینک او را بدرود می گوییم ؛ همچون بدرود گفتن کسی که فراقش بر ما دشوار است و رفتنش ما را دچار اندوه می کند  که عهدی نگه داشتنی و حرمتی رعایت کردنی و حقی گزاردنی از وی را بر ما لازم می گرداند؛ پس می گوییم :

سلام بر تو ای بزرگترین ماه خدا و ای عید دوستان خدا !

سلام بر تو ای گرامی ترین اوقاتی که همنشین ما بودی و ای بهترین ماه در همۀ روزها و ساعت ها

سلام بر تو ای ماهی که درآن ، آرزوها در دسترس آیند و بسی کارهای نیک انجام شود.!

سلام بر تو ای همنشین که تا هستی ،پر قدر و منزلتی و چون از ما جدا شوی ، فراق تو دردناک است ؛ ای مایۀ امید که دوری ات برای ما سخت و رنج افزاست !

سلام بر تو ای همدمی که چون آمدی ، بر دل ما آرامش آوردی و شادمان کردی و چون سپری شدی ، ما را در وحشت تنهایی گذاشتی و درد فراق افزودی !

سلام بر تو ای مددکاری که ما را در مقابله با شیطان ، یار بودی و ای رفیقی که راه های نیکی کردن را پیش پای ما هموار نمودی!

سلام بر تو که تا هستی ، چه بسیار کسانی را خدا از آتش می رهاند و چه بسیار کسانی که حرمت تو را نگه می دارند و بخت نیک می یابند!

سلام بر تو که  بر گناهکاران ، چه طولانی بودی و چه پرشکوه بودی در دل مومنان !

سلام بر تو ای ماهی که وجودت مایۀ سلامت ما از هرگزند و آفت بود !

سلام بر تو ای ماهی که  روزهای دیگر سال با تو رقابت و همچشمی نتوانند !

سلام بر تو که با برکت بسیار ، به ما روی آوردی و ما را از چرک های گناه ، شستشو دادی !

سلام بر تو که پیش از آمدنت ، در آرزوی تو بودیم و پیش از رفتنت ، به اندوه جدایی دچار شدیم !

سلام بر تو و آن شب قدری که بهتر از هزار ماه است !

سلام بر تو که دیروز چون با ما بودی ، به سختی دلبسته ات بودیم و فردا که از میان ما خواهی رفت ، از جان و دل ، آرزومندت هستیم !

خدایا! اگر در این ماه گرد گناهی کوچک یا بزرگ گردیده ایم یا آنرا مرتکب شده ایم یا به عمد خطایی کرده ایم  یا از روی فراموشی ، بر خود ستمی روا داشته ایم و یا حرمت دیگری را نپاییده ایم ، بر محمد و خاندانش درود فرست و بر گناهان ما پرده بپوشان و به بخشایش خویش از ما در گذر و ما را پیش چشم سرزنش کنندگان قرار مده و زبان طعنه زنان را بر ما دراز مکن و با مهربانی بی پایان و فضل کاستی ناپذیر خود ، ما را به کاری وادرا که آن چه را در این ماه از نمی پسندی ، فرو ریزد و بپوشاند ..

بدرود ! بدرود ! ای بزرگترین ماه خدا !

]]> بزرگ‏مرد! 2011-08-18T04:37:07+01:00 2011-08-18T04:37:07+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/42 عبرات ای بزرگ‏مرد که جان جهانی و آسمان و زمین از جذبه‏ های پیاپی‏ات، در خویش پیچان و ویران! پشت هر آهی که می ‏کشی، چاه شعله می‏کشد از اندوه و نخلستان آتش می‏ گیرد مظلومیتت را.شیرمرد! ملائک، فریاد می‏زنند و تو همچنان سکوت می‏ کنی.چه زود وصیت پیامبر به فراموشی سپرده شد! چه تلخ خانه نشینت کردند! سر در چاه، با کدام موج خون هم ‏نوا شده‏ ای؟پشت پلک‏های آسمان، باران شدیدتر از پیش می‏زند. رها از این همه هیاهوی بی‏ وقفه، در خاک محکم‏تر گام می‏زنی کوچه‏ های تاریک کوفه را با کوله ‏باری از نان و خرما.تمام تنم ای بزرگ‏مرد که جان جهانی و آسمان و زمین از جذبه‏ های پیاپی‏ات، در خویش پیچان و ویران! پشت هر آهی که می ‏کشی، چاه شعله می‏کشد از اندوه و نخلستان آتش می‏ گیرد مظلومیتت را.

شیرمرد! ملائک، فریاد می‏زنند و تو همچنان سکوت می‏ کنی.

چه زود وصیت پیامبر به فراموشی سپرده شد! چه تلخ خانه نشینت کردند! سر در چاه، با کدام موج خون هم ‏نوا شده‏ ای؟

پشت پلک‏های آسمان، باران شدیدتر از پیش می‏زند. رها از این همه هیاهوی بی‏ وقفه، در خاک محکم‏تر گام می‏زنی کوچه‏ های تاریک کوفه را با کوله ‏باری از نان و خرما.

تمام تنم، هیاهوی کسی‏ ست که از جان می ‏نالد.

برای دیدن اندازه اصلی عکس بر روی آن کلیک کنید.آتش یادت، آنچنان در من زبانه گرفته است که واژه واژه می‏ سوزم در خویش؛ کجایی تا پروانه‏ وار در هوای معطّرت بال بگیرم؟

دستانِ عدالتت ستونِ استوار خاکند و شانه‏ های کوه وارت تکیه‏ گاه آسمان.

بی‏ ستاره می‏ماند خاک، بوی غروبی عاصی، این فرودست را فرا گرفته است.

صدای پای شباهنگ را می‏ شنوم. گوش به دیواره ‏های زمان می ‏چسبانم.

به برقی از ذوالفقار بشکاف این شب‏های متوالی را!

خورشید در دوردست‏های تاریخ فروریخته است. شبِ دنباله‏ دار و هنوز پشتِ درهای نیمه ‏باز، چشمانی منتظر می‏ کاوند پس کوچه‏ های پرتپش کوفه را به امید نان و خرمایی که شبانه می‏ آوردی بی‏نشان.

چون عابری که نمی‏شناختیمش، از این برزن گذشته‏ ای و ما همچنان، هیچ کسیم. هنوز نقطه ‏های کور حیرت و بهتیم.

بزرگ‏مرد!

شب‏های نامردی کوفه بر سر می‏ کوبد اندوه عصیان خویش را.

صدای سکوتت می‏ پیچد آنچنان در آسمان که خاک، لب از لب باز نمی‏ کند.

چاه، موج می‏زند دردهای ناگفته ‏ات را،

زخمِ چرکین ناسپاسی در نهادِ خاک سر باز کرده است.

ذوالفقارت را به دست بهار بسپار که به دستانِ عدالتت سخت محتاجیم.

]]> قیمتی ترین ماه خدا 2011-08-01T12:38:31+01:00 2011-08-01T12:38:31+01:00 tag:http://mahevelaa.mihanblog.com/post/40 عبرات حکیمی را پرسیدند، کامل ترین "کلام" چیست؟ گفت: "کلام خدا". گفتند: قیمتی ترین مـاه کدام است؟ فرمود ماه خدا که "رمضان" است. پس سبب قیمت و منزلت ایـن مـاه پرسیـدند. گفـت: کامل ترین کلام و سخن هستی که از آن خدا و در "قرآن مجید" است در "لیله القدر" ((شب قدر))  این ماه نازل آمد و "لیله القدر" را خدا قیمت داده است به هزار ماه! پس کدام ماه است که یک شب آن از هزار ماه نیکوتر و پرفضیلت تر باشد؟!تمامی مسلمانان جهان تا یکی _دو روز آینده میهمان خدا خواهند بود. میهمان خدا از آن جهت که "حکم الهی" و "ف حکیمی را پرسیدند، کامل ترین "کلام" چیست؟ گفت: "کلام خدا". گفتند: قیمتی ترین مـاه کدام است؟ فرمود ماه خدا که "رمضان" است.

 پس سبب قیمت و منزلت ایـن مـاه پرسیـدند. گفـت: کامل ترین کلام و سخن هستی که از آن خدا و در "قرآن مجید" است در "لیله القدر" ((شب قدر))  این ماه نازل آمد و "لیله القدر" را خدا قیمت داده است به هزار ماه! پس کدام ماه است که یک شب آن از هزار ماه نیکوتر و پرفضیلت تر باشد؟!

تمامی مسلمانان جهان تا یکی _دو روز آینده میهمان خدا خواهند بود. میهمان خدا از آن جهت که "حکم الهی" و "فریضه روزه" توسط مسلمانان اجرا می گردد وگرنه انسان در تمامی سال و در هر لحظه میهمان خداست و از نعمت های او متنعم است!

قدر و منزلت ماه مبارک رمضان با واژه های مصنوعی و اعتباری آدمیان، ناگفـتنی اسـت. تنها یک شب آن که شب قدر باشد، نیکوتر از هزار ماه است. عمیق ترین و عارفانه ترین "نماز" در این ماه خوانده می شود که "نماز علی علیه السلام" است. کامل ترین "نـماز عشق" در این مـاه به ثبت می رسد که نماز علی علیه السلام است; و جاودانه ترین خون در این ماه جـاری می گردد که خون علی علیه السلام است.

برای دیدن اندازه اصلی عکس لطفا بر روی آن کلیک کنید.به روایتی، عمر آدمی در این ماه تمدید می شود. شاید نخستین عملی که در آستانه حلول ماه مبارک رمضان بر ما فرض گردد به جـا آوردن "سجـده شکر" باشـد و بـاید کـه چنـین باشد. سجده شکر از آن جهت که خداوند مهربان بر ما منت نهاد که امسال نیز در ماه پر خیر و بـرکت خود، میهمان او باشیم و به ما عمری داد تا بار دیگر "شب قدر" را درک کنیم.

از آداب بسیار گرانقدر این ماه، قرائت قرآن و ختم یک دور آن است. مـردم مسلمان ایران در مساجد و حسینیه ها و هیئت های دینی با بر گزاری جلسات منظم قرآن و با خواندن "یک جزء قرآن" در هر روز از ماه مبارک رمضان، می کوشند تا ضمن ترویج شعائر اسلامی، از کامل ترین سخن هستی درس سعادت و جاودانگی بیاموزند.

"افطاری دادن" از دیگر اعمال قیمتی این ماه است. مردم مسلمان در این ماه با جان و دل می کوشند تا در خدمت یک روزه دار باشند. آنان با این کار، سنت حسنه اطعام را که حکمی الهی است و از اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام به یادگار مانده است، گسترش می دهند و همدلی و توجه به نیازمندان را می آموزند.

ماه رمضان، قیمتی ترین ماه خدا، در پیش است. این ماه با تلاوت قرآن آغاز می شود با "قرآن بر سر نهادن‏‏‎» ادامه می یابد و با ختم قرآن به پایان می رسد. در این مـاه "خوابیدن" را نیز عبادت می دانند. هیچ روزه داری نمی تواند دروغ گوید، غیبت کند و نگاه شهوت آلود بیفکند. در این ماه، دل ها مهربان اند و سخن ها سنجیده! مبادا دل روزه داری بشکند و غصه دار گردد.

لحظه، لحظه این ماه قیمتی است. ماه مبارک رمضان آسان و ارزان به دست نمی آید، آن را راحت و ارزان از دست ندهیم! 
]]>